Op papier of in het echt?

Op papier..

Een gezicht, een filmpje, een verhaal, een rapport, een cijfertje, een gefineerde naam, een documentaire, een verborgen wereld of soms zo open als maar kan. Al jaren doe ik onderzoek naar prostitutie en mensenhandel en bekeek ik niet alleen alles wat ik tegenkwam, maar zocht ik er ook specifiek naar. Waarom zit iemand in de prostitutie? Wanneer is iets vrijwillig of onvrijwillig en is iemand echt in staat om te kiezen voor een leven in de seksindustrie? Als jong tienermeisje begon ik meer te leren over een wereld die er is, maar die je vaak niet ziet, niet kent, en bovenal, het liefst heel hard van wegrent.

Wegrennen… dat is iets wat ik niet kan.

Als 14-jarige maakte ik een keuze. Ik heb iets geleerd over een wereld waar ik nu nog niets mee kan, maar ik graag veel meer mee zou willen doen. Als ik hierop ga focussen en meer onderzoek ga doen, ga ik dingen zien die ik nooit meer zal vergeten. Een gezicht, een filmpje, een verhaal, een persoon… Ik maakte een plan, bezocht een open dag van de politie om te kijken of ik bij het mensenhandel team zou willen en bleef mezelf testen of ik het wel aan kon. Kreeg ik te veel nachtmerries, bleef ik te veel nadenken of werd het teveel, dan stopte ik. Hoe ga ik hiermee om en bovenal, hoe ga ik door zonder ooit mijn hoop voor deze mensen, dochters en zonen te verliezen. Geloof mij, het verliezen van hoop op gerechtigheid is ontzettend makkelijk wanneer je dagelijks over zoveel ellende leest en hoort. Tijdens de vele essays die ik schreef of tijdens het onderzoek naar criminelen dat ik voor mijn scriptie deed. In de krant, op Facebook of tijdens mijn stage bij International Justice Mission. Hetgeen wat mij altijd genoeg passie geeft om door te gaan is te weten dat achter elk verhaal een dochter of een zoon zit. Een vriendin of familielid die de weg en/of zijn identiteit is kwijtgeraakt, die misschien zelf geen stem meer heeft of niet gehoord wordt.

In het echt..

Het eerste wat ik zag op het vliegveld.

De eerste keer dat ik naar Brazilië ging had ik mezelf beloofd terug te komen om iets te doen voor de meiden die ik had gezien op straat. Mijn motivatie om terug te gaan naar Brazilië en de reden waarom ik bij Shores of Grace uitkwam. Voor het eerst zou ik gaan zien waar ik al die tijd over gelezen en geschreven had. Zenuwachtig dat ik was toen ik na twee weken voor het eerst met het prostitutie team mee mocht met de duidelijk instructies: heb ze lief! En liefhebben deed ik. 1 à 2 keer in de week op 2 verschillende plekken ging ik mee. Leerde ik opnieuw te bidden in het Engels met constante Portugese vertaling, leerde ik relaties op te bouwen, namen te onthouden en vooral te lachen. Lachen om de keer dat ik huilde van de liefde die God liet zien voor een prachtige meid en lachen van de gekheid en openheid waarmee soms gesproken werd. En genieten van de nachten in de keuken op de basis wanneer we om 2 uur ‘s nachts na een avond op straat nog een Crepioca (omelet/pannekoek) of andere dingen (huhum) naar binnen werkten. Lachen om het oefenen van whatsappen in Braziliaans-Portugese straattaal en lachen/huilen om de kakkerlakken en dode ratten waar ik naast op straat zat.

Elke keer was ik enorm onder de indruk van de krachtige en lieve meiden en vrouwen die ik mocht ontmoeten. De dankbaarheid die overheerste elke keer weer. Wie ben ik om hier met hen te mogen zijn, te mogen mee leven en van elkaar te leren? Het antwoord op deze vraag vind ik niet heel moeilijk. Ik ben namelijk een hele gewone meid, met een hele gewone droom voor deze wereld: Gerechtigheid, liefde en een identiteit gebaseerd op hoe God ons ziet in plaats van hoe wij ons zelf zien!

You may also like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *