Op papier of in het echt?

Op papier..

Een gezicht, een filmpje, een verhaal, een rapport, een cijfertje, een gefineerde naam, een documentaire, een verborgen wereld of soms zo open als maar kan. Al jaren doe ik onderzoek naar prostitutie en mensenhandel en bekeek ik niet alleen alles wat ik tegenkwam, maar zocht ik er ook specifiek naar. Waarom zit iemand in de prostitutie? Wanneer is iets vrijwillig of onvrijwillig en is iemand echt in staat om te kiezen voor een leven in de seksindustrie? Als jong tienermeisje begon ik meer te leren over een wereld die er is, maar die je vaak niet ziet, niet kent, en bovenal, het liefst heel hard van wegrent.

Wegrennen… dat is iets wat ik niet kan.

Als 14-jarige maakte ik een keuze. Ik heb iets geleerd over een wereld waar ik nu nog niets mee kan, maar ik graag veel meer mee zou willen doen. Als ik hierop ga focussen en meer onderzoek ga doen, ga ik dingen zien die ik nooit meer zal vergeten. Een gezicht, een filmpje, een verhaal, een persoon… Ik maakte een plan, bezocht een open dag van de politie om te kijken of ik bij het mensenhandel team zou willen en bleef mezelf testen of ik het wel aan kon. Kreeg ik te veel nachtmerries, bleef ik te veel nadenken of werd het teveel, dan stopte ik. Hoe ga ik hiermee om en bovenal, hoe ga ik door zonder ooit mijn hoop voor deze mensen, dochters en zonen te verliezen. Geloof mij, het verliezen van hoop op gerechtigheid is ontzettend makkelijk wanneer je dagelijks over zoveel ellende leest en hoort. Tijdens de vele essays die ik schreef of tijdens het onderzoek naar criminelen dat ik voor mijn scriptie deed. In de krant, op Facebook of tijdens mijn stage bij International Justice Mission. Hetgeen wat mij altijd genoeg passie geeft om door te gaan is te weten dat achter elk verhaal een dochter of een zoon zit. Een vriendin of familielid die de weg en/of zijn identiteit is kwijtgeraakt, die misschien zelf geen stem meer heeft of niet gehoord wordt.

In het echt..

Het eerste wat ik zag op het vliegveld.

De eerste keer dat ik naar Brazilië ging had ik mezelf beloofd terug te komen om iets te doen voor de meiden die ik had gezien op straat. Mijn motivatie om terug te gaan naar Brazilië en de reden waarom ik bij Shores of Grace uitkwam. Voor het eerst zou ik gaan zien waar ik al die tijd over gelezen en geschreven had. Zenuwachtig dat ik was toen ik na twee weken voor het eerst met het prostitutie team mee mocht met de duidelijk instructies: heb ze lief! En liefhebben deed ik. 1 à 2 keer in de week op 2 verschillende plekken ging ik mee. Leerde ik opnieuw te bidden in het Engels met constante Portugese vertaling, leerde ik relaties op te bouwen, namen te onthouden en vooral te lachen. Lachen om de keer dat ik huilde van de liefde die God liet zien voor een prachtige meid en lachen van de gekheid en openheid waarmee soms gesproken werd. En genieten van de nachten in de keuken op de basis wanneer we om 2 uur ‘s nachts na een avond op straat nog een Crepioca (omelet/pannekoek) of andere dingen (huhum) naar binnen werkten. Lachen om het oefenen van whatsappen in Braziliaans-Portugese straattaal en lachen/huilen om de kakkerlakken en dode ratten waar ik naast op straat zat.

Elke keer was ik enorm onder de indruk van de krachtige en lieve meiden en vrouwen die ik mocht ontmoeten. De dankbaarheid die overheerste elke keer weer. Wie ben ik om hier met hen te mogen zijn, te mogen mee leven en van elkaar te leren? Het antwoord op deze vraag vind ik niet heel moeilijk. Ik ben namelijk een hele gewone meid, met een hele gewone droom voor deze wereld: Gerechtigheid, liefde en een identiteit gebaseerd op hoe God ons ziet in plaats van hoe wij ons zelf zien!

Continue Reading

Verhuizen naar Brazilië

Mijn allereerste blog schrijven. Iets waarvan ik nooit had gedacht had dat ik het zou doen net als zoveel dingen de laatste tijd. Zo had ik nooit gedacht dat ik ooit een ministry school zou volgen, Portugees zou leren of besluiten om naar Brazilië te verhuizen. Ja dat lees je goed! Vanaf mei 2019 zal ik aan de slag gaan bij Shores of Grace in Brazilië. Een organisatie die zich inzet voor meiden en jongens in de prostitutie en/of die gevaar lopen voor misbruik of huiselijk geweld. Hoe ik hier terecht ben gekomen zal ik eerst vertellen.

Vanaf afgelopen mei/juni 2018 ben ik op zoek gegaan naar iets om na mijn studie te gaan doen. Ik zou afstuderen in augustus en had nog geen idee wat ik erna zou moeten gaan doen. Aangezien ik na mijn eerste bezoek aan Brazilië (2015) had besloten een keer terug te komen om te werken met meiden in de prostitutie had ik besloten daar iets mee te doen. Zo ging ik op zoek naar een organisatie waar ik +/-3 maanden heen kon om te leren en te helpen. Na weken te zoeken naar een geschikte organisatie, maar niets te kunnen vinden had ik het eigenlijk wel gehad. Dan niet, dacht ik…

Totdat ik na een lange dag werken thuiskwam en voelde dat ik terug achter mijn laptop moest gaan zitten en nog een laatste keer moest zoeken. Met tegenzin opende ik mijn laptop en daar gingen we weer. Ik probeerde nog is wat andere woordencombinaties en het eerste resultaat was Shores of Grace in Recife. Deze organisatie had ik nog niet eerder bekeken en ik opende de site. Het geen wat alles in gang bracht. Na de openingspagina te bekijken wist ik het: dit is het! Hier ga ik naartoe. Zonder er verder bij na te denken gemaild en gevraagd of ze nog vrijwilligers zochten in september. Anna, mijn latere mentor tijdens de school, mailde terug met: Nee, maar misschien is onze “Experience school” wel wat voor je? 24 uur later had ik me aangemeld zonder meer dan 2 pagina’s op de website te lezen en geen idee had wat de Experience school inhield. Daar zou ik 2 maanden later wel achterkomen.

Toen ik in het vliegtuig stapte dacht ik bij mezelf, “ik heb echt geen enkel idee waar ik naar toe ga. Ik ken daar niemand en heb nog nooit over ze gehoord en daarbij heb ik echt het minimale aan vooronderzoek gedaan. Dom misschien, maar dat gevoel toen ik de website opende kan toch alleen maar van God zijn geweest? Dan moet het goed zitten!”. Toen Anna’s man, Robbert, mij van het vliegveld op kwam halen zei hij de legendarische woorden: “je weet toch dat we mennonieten zijn?” ehm, haha. Na even slikken, een paar seconden nadenken en kijkend naar zijn lange baard wist ik uit te brengen “nou, interessant” (dit meende ik overigens echt aangezien ik hun geloofsovertuigingen altijd interessant heb gevonden) waarop hij hard begon te lachen. Het bleek een grapje te zijn waar we de 3 maanden daarna nog vaak om gelachen hebben.

Zo kwam ik bij Shores of Grace terecht op een wijze waarop ik me nog heel vaak van heb afgevraagd, hoe dan? en hoe onwijs blij ben ik dat ik voor deze ene keer zulke impulsieve keuzes had gemaakt! Als ik terug kijk op de afgelopen jaren zie ik hoe perfect God’s planning eigenlijk is en hoe bijzonder het is als je merkt dat alles wat je hebt geleerd samen komt tot de volgende stap in God’s koninkrijk.

In deze blog en op mijn website zal ik gaan schrijven over mijn tijd bij Shores of Grace, mijn voorbereidingen op mijn verhuizing naar Brazilië in mei 2019, en wat ik daar mag gaan doen. Aangezien Shores of Grace een missionary base is zal ik niet betaald krijgen en zal ik de komende tijd op zoek gaan naar mensen die mij (maandelijks) willen gaan ondersteunen. Is zendelingenwerk niets voor jou en ondersteun jij liever iemand of voel jij je geroepen om iets bij te dragen? Kijk even op de pagina support en stuur mij een berichtje!

Tot snel!

Continue Reading